اين زمين
شايد
زيادي چرخيده است

اما تو بودي كه انگار گفتي
بر نگرد
پشت سرت را نگاه نكن 
گفتي انگار
كه من
بي من
و بي ديروز
و فردايم
بي تمام اسامي آَشنايان مهربانم
وقتي خودم مي شوم
رو به روي چشمان تو
تا هنوز زيبايم...

تو بودي كه مثل قاصدك ها
تمام سادگي كودكي ام  را
دواندي
خنداندي
دور كردي از خانه
و بعد از تمام اين ها
انگار در گوشم رازي گفتي
و بعد
رهايم كردي...
و من
تا آسمان خدا
سقوط كردم
رها شدم

هنوز واژه هاي گنگ رهايم نمي كنند...!

اما
تو رسيده اي ديگر
به ملكوت خودت ...!‌

و هنوز
از عطر تو سرشارم
و از تكرار مكرر سياهي چشمانت
نفس ارمغان مي گيريم

همين كافيست
براي قداست اين قعر حتي !‌

چه كسي فكرش را مي كرد
شمع هايي كه اجساد هزار پروانه
در جانشان نفوذ كرده است
عاشق شوند
و گل ها پس از پژمردن شاپرك ها دوباره رو به روي هرچه باداباد است
قد علم كنند... !‌

اين بني اسرائيل را كه مي توانست قيامت بياورد؟!‌
ديگر چيزي براي از دست دادن نمانده بود
و سايه هايي از بود و نبودم
تا يك قدمي هيچ رفته بود
تا سقوط سياه شده بود
تا مرگ آرميده بود

اما
شايد مسيحايي تر از آن بودي كه هميشه گمان آدمي زادي بود...!‌

من خواب ديده ام
كه در دنياي تو مرئي شده ام
عجب حس شگرفي !‌ عجب بودن شگفتي...
من هزار سال است كه خواب مي بينم
و  تو
بي كوچك ترين واژه اي
تعبير تمام روياهاي مني...

من خواب ديدم
آنقدر سر به هوا بودم و خيره خيره به ماه
مي نگريستم و مي گريستم و پاي مي كوبيدم و مي گريستم و مي خنديدم و مي رقصيدم
كه رسيدم به لبه ي پرتگاه
و نمي دانستم چه مي گذرد بر اين زمين پست
و همه چيز همان يك لحظه بود
كه از خواب پريدم
و حس كردم كه دستانت گرم
دستانم را احاطه كرده اند
و مرا از سقوط نجات داده اند
و مي لرزيدم  از دلهره اي بي سابقه 
اما چشمانت كه به من تابيد

....!‌

کمی بیشتر چای می نوشم
فقط...
کمی تلخ است !
می نوشم و می اندیشم به پروانه ها
که بی صدا زاده می شوند
و بی صدا عاشق می شوند
و بی صدا می میرند...!
بعد هم از نمی دانم چرا
های های گریه می کنم !
اما گریه هایم
شاید دیگر روزهاست که مرده اند

کمی بیشتر چای می نوشم
خیلی تلخ است
دیگر زیادی سرد شده است !
می اندیشم به دل های بی طاقتی که چه زود تنگ می شوند
می گیرند
می شکنند...!

زیادی تلخ است
راستی ببینم
تو که در آن چیزی نریخته بودی؟
نکند قبل از دم کردنش دستانت را به "حقیقت" آلوده بودی؟
این چای زیادی تلخ است!

و تو اگر هستی
که نمی دانم...!
بخوان واژه هایم را

به جان تو قسم
من هیچ نگفته ام به مهتاب
من تمام واژه ها را
تنها شباهنگام
همصدای هیچ خواندم
من هیچ نمی دانم چه طور شد
گوش ماه را پر کردند
از بی صدایی دختربچه ای
که تنها به ماه می نگریست و می گریست
و باز می ماند از تکلم
من هیچ نگفته ام
و ماه رو گرفت از زمین...
من هیچ نگفته ام
مگر آنکه نگاه ها به حرف درآمده باشند

چه احتمال پوچی!
پوچ به قدر به حرف در آمدن دیوارها...

با این همه
نگاه کن
قرص ماه حالا تنها یک هلال شده است!

حالا تو اگر هستی
که نمی دانم..! 
به همان عقیق سبز
به همان چشمان سیاه
به همین سادگی هزار اشاره
قسم ت می دهم
که ماه را مانا کن!
در جان من...

من تمام وسعت نگاهم را نذر دیدن سپيدي بكر ماه می کنم

بشنو مرا
تویی که هنور نمی دانم هستی...!؟

It seems
I've lost my breath in shouting your name
For thousand years
And now
After my evanescing
You've just heard me

Come back darling
Maybe you see person
Who her natural is having this everlasting powerful love
Till last breath
You must have been close
You are always out of guessing

Come back
You can bring breath back to me
Like the first time
I believe you can price a piece of your sprit to me
This is vast enough for experiencing life again
And that same strong faith

من از یک معصومیت کبریایی وسيع
به مه آلودترین صحنه ی زندگی پرتاب شدم

نه ! نترس ! نامربوط هم نیست که بگویی :
                               "تو از شاخه جدا شده ای"

اما خدا می داند
که این پایین !
در همین گیر و دار
سپیدی نفس به نفس تو
که استعاره ای از سپیدی ماه است
بعد هزاران سال
هنوز بوی اولین آشنایی ازلی را می دهد
و هزار کبریای مقدس را هر ثانیه رو به روی من می شکند
و روحم را به معبدی پاك تر از تمام مقدسات زمین و آسمان می کشاند
جایی که عودهایی از عطر تو را می سوزانند...

من سقوط کردم
به دل رودخانه ای که فرصت درنگ هم نگذاشته حتی!
و من تمام این خروش را تاب می آورم
و تمام آن فاصله های ممتد را
و تمام دردهای زمین را
اما سنگینی نگاه تو را....!
نه نمی شود

شاید هنوز
"اینجا برای از تو نوشتن مرا کم است! "