ديگر طوفان و احتمال و هراس
هيچ چيز را از خاطره ي اين زندگي
پاك نخواهد

و چه كسي معناي اين رهايي را خواهد فهميد
آنگاه كه خود را تنها آزاد شده به دستان معصوم تو مي بينم !‌
حالا تا هرجا كه پر بزنم
تا هر دور
تا هر بي نهايت
من باز دل بسته ي همان دستان معصوم ام
هنوز هم گاهي
پنهاني
مي گريم

و من در ميانه ي همين هميشه ي جاري
سرشارم از خواستني
پاك
معصوم
و سپيد

و حتي خيال يك نگاه زهر آلود
حتي در خواب
هزارباره دلم را مي لرزاند
و ساده نفس هايم را تا عدمي تاريك
خاموش مي كند
تب مي كنم از سردي اين مرگ‌

دلم هواي يك خواب بي خيال دم صبح را كرده
دلم هواي يك خيال آسوده
يك گفت و گوي بي آداب و بي قاب و ضابطه
دلم هواي يك هواي تازه كرده
بي دغدغه هاي تكراري...

آخر
يا آسوده كن اين خيال مشوش را 
يا آسوده ام بگذار !‌...

اما بگذار تمام اين پوچي
تمام اين حجم خالي
بي تكلم خاطره اي ،‌
با صداي همين حالاي تو
با همين تبسم به قول خودت حقيقي !‌
سرشار شود

و اين همان تثبيت گذشته و حال و آينده ي من است
كه در چشمانت مي ايستد...

مي خواهم به اندازه ي تو رها شوم
از حصار تمام اين تكرار ها
سرم را بالا بگيرم
و باور كنم كه دنيا بزرگ است
روح من هنوز در پي انديشه ي جاودانه ي آزادي ست !‌
و از اين تنگناي مخمصه
چشمانت
همان اشارت ساده
تنها راه رهايي ست !‌

تمام نوشته هايم را حراج مي كنم
مني كه با تو زنده شد و  آن ديروز روشن
همواره زنده است
مگر نه آن كه روح چشمان جاودانه ات
بر آن ها دميده است؟!

تا آسمان را...
تا ماه پاك و بكر و سپيد را ...
مي چرخم و مي رقصم و به ماه خيره مي مانم
بر اشك هاي گرم خويش پا مي گذرام
و اسمت ،
نهاني ترين واژه ي هستي را
فاش مي كنم !‌
فرياد مي زنم.

هراسي باقي نمانده
نه از پچ پچ تلخ باد
نه از انعكاس صدايم
نه از تعبير لبخند ها !‌

چشمانت
شايد
بيش از حد
مرا از من گرفته است ...
من غرق شده ام !‌