و حالا
هر گام تو
نور باران اين خلوت بكر و دست نخورده است

خوب نگاه كن
هيچ چيز تغيير نكرده است
فقط چشمان منتطر دختركي خيره به آسمان
دوباره پر از شوق مي شود
پر از نور مي شود
و باز خيره به آسمان مي ماند
زبانش بند آمده
شايد كسي از اشك بي صداي حلقه زده بر چشم ش
هزار راز نهان بيابد
اما بر زبانش مهر زده اند انگار !‌

خوب نگاه كن
هيچ چيز تغيير نكرده است
دخترك هنوز افسون افسانه هاي توست
حتي وقتي آنها را در گوش آسمان پچ پچ مي كني !‌
دختركي هنوز با دست تكان دادن هاي تو زنده مي شود
و باور مي كند كه هست!‌
و از اشك هايي كه مطمئن است آن بالا بالاها براي ماه نمايي ندارد
تر مي شود !‌
زنده مي شود !‌

و حالا من پر از شوق رفتنم
شوق تکاپو
که از گرمای نگاهت تا عمق وجودم شعله می گیرد.
آمده ای
و معترفی که دلیل آمدنت منم
پس مرا از نو آغاز کن
مرا هر لحظه تازه کن
و باور کن که دیگر من هم از تو ام

دیگر بهانه ای نیست
وقتی تو باشی
دیگر حتی فرصت اندیشیدن به جنجال و طوفان و باران و بهانه نیست!
وقتی لبخندهای بی دریغ ت
بي درنگ
هزار در بی کلید را بر من بگشاید
تا انتهای این کوچه ی کوتاه را
بی وقفه می دویم
و می خندیم
به آواز پرنده هایی گوش می سپاریم
که کوتاه دم با هم بودن را
مانند بی خیالان عاقبت
جشن می گیرند

حيات نشات گرفته از جسارت حوا
فراموش نكرده است كه
بر زمين رها شد !‌
در آئينه ي چشم همين زميني ها شكست
عاشق شد
و زير باران اشك هاي ساكت ش
روي همين زمين خاكي
همين زمين به قول آنها : - پوچ
جوانه زد
شكفت
تازه ي تازه
و شد انكار هر چه نبودن است

حيات نشات گرفته از جسارت حوا
هرگز پشيمان نيست از جسارتش
فقط  كمي خسته است !‌
از سوال هاي بي پايان و گنگ و بي پاسخ !‌
از اين همه منطق و اثبات و فلسفه
كه هر كه از پس و پيش
مي خواهد فرياد كند ...
اين همه منطق براي مساله اي به سادگي "بودن"
ستاره اي هنوز هم كه هنوز است
عيان دليل اين "بود" را نكرده !‌

حيات نشات گرفته از جسارت حوا
شايد كم كم دارد دغدغه ي اين سوال ها را از خاطره ي زمين پاك مي كند
و مي انديشد
كه تنها بماند و  ديگر
به هيچ هم نينديشد. حتي !‌

اما سرانجام
رها شدم !‌
رهايم كردي
از تو
تا خودم !‌
تا برسم به لمس زندگي!‌
لمس سرماي زندگي ...
بي هيچ هراس دروغين كه بپوشاند مرا
از اين سردي...
از اين سختي...

من رها شدم!‌
با نيروي ماورايي
ارمغان حضور جاودانه ات
و رد پايت بر روح خسته ام...

ديگر هراسي از  نبودها نيست!‌
سختي هست ... سردي هست... اما هراسي نيست
حتي اگر تا بي نهايت
تنها
رو به جهت مخالف باد
پيمان بسته ي دويدن باشم ؛‌
مي دوم
مي جنگم
براي تويي كه دليل تمام استواري مني!‌

و آناني كه از ما باشند به ما خواهند پيوست!‌

انگار نه انگار که دلی پر می زد
برای رقص سرانگشتانش بر زمین خواب! زمین خسته!

باران هم آمد
بی انکه تو خوانده باشی اش!
بی انکه بر شوق کودکانه ی ما لبخند زند!
چه بی هیاهو...

باران هم بی تو باران نیست
حتی اگر ابری  چون من
از غرور ابر بودن ش ببارد! بی وقفه ببارد
و حتی خم به ابرو نیاورد
از نبودنی که وجودش را به تهی کشانده...

باران مي باريد
هوا تيره و روشن بود
اما در همان هول و هراس
در همان خاكستري هاي پر غبار
چشمانت با درخششي عجيب مرا مي خواند
با شوقي بي بهانه
سرشار از مهرباني ساده !‌
و من اشك مي ريختم ... من راه را گم كرده بودم!
مي ترسيدم
مي ترسيدم
مي گريختم
گرماي حضورت ناخواسته آرامم كرد
دستان ت بر شانه ام بود و آرام آرام نفس هايم باز مي گشت
و آرام آرام ، آرام مي گرفتم
و نرم نرمك جوانه مي زد
تپيدن را به ياد مي آوردم

غريبه كه نيستي عزيز دل!
دلم تنگ شده براي همان شكستن حتي...
همان وحشت و باران....
و بعد از نو نوشته شدن
براي صدايي كه بخواند نام مرا
تا آرام بگيرم...

اما با اين همه
تو از جنس ماندن نيستي
تو را بايد سپرد به تمام آنهايي كه خسته اند
و رويش را از ياد برده اند
كه با لبخند مهربان ات
كه ارمغان ازل است انگار
دوباره زنده يشان كني...
با همان نفس مسيحايي!‌