تازگي ها شده ام درست مثل پرنده ها
چه طور بگويم
احساس مي كنم بايد از همه چيز دل بكنم
تمام گره هاي سخت محكم شدن به زمين را پاره كنم
هرچند كه هرروز دارم گره بر گره مي افزايم
انگار دارم بار و بنه جمع مي كنم براي يك سفر طولاني
اما اصلا نمي دانم كجا
چه طور
چرا !!‌
کمي ترسناك است
دل كندن را مي گويم !‌
كمي بيشتر از آنچه هميشه گمانم بود.

کم کم به باور بال های پروانه می رسم
به استقلال تفکری که رنگ زندگی می دهد...
این نهالی ست که تو کاشتی
و اگر چه تا همیشه ی ابدی بوی دستانت بر ساقه اش خواهد ماند
اگر چه هر برگ ش را به امید دیدار کوتاه چشمانت رو به روی آفتاب می گستراند
اگر چه آهنگ رقصیدن هایش در باد تکرار صدای توست
واگر چه  که این اگرچه های ممتد می خواهند نگذارند که بگویم
اما من  پایدارتر از همیشه رو به روی این طوفان گریختن ها می ایستم
و پایدار از عشق تو
می گویم :‌
حالا دیگر من بی تو  هم پایدارم !

من دلم مدام بهانه مي گيرد.
حدس مي زنم دوباره بچه شده ام.
بچه تر از هميشه...
دلم تنگ شده است براي يك بازي ساده
پر قهقهه و بي خيال.
دلم لك زده براي يك قايم باشك
من چشم بگذارم و تنها تا انتهاي تحمل اندك كودكانه بشمارم
و تو قايم شوي !‌
هر جا كه دوست داري...
و من
مثل هميشه با اينكه مي دانم پيدايت نخواهم كرد
دنبالت بگردم...
حتي لاي كتاب قصه هايم را...
بعد نگرانت شوم
و صدايت كنم...
و بعد ميان حروف اسم ت و اشك هاي نگرانم گم شوم

در تلاطم این روزهای پر حیرت و پر حادثه ، ‏
این روزها که نگاهم ‏
مدام از دلهره های تازه می لرزد ‏
و انگار دردهای عمیق ‏
اما شیرین ‏
به جانم رسوب می کند‏
وقتی در تابش نگاهت زنده می شوم ‏
و تا بی نهایت جاده ‏
قدم از پس قدم ‏
بی وقفه می دوم ‏
همین روزهایی که انگار رویای سپیدی  ‏
دنیاهای دورمان را ‏
در تقاطعی رو به روی هم نشانده؛ ‏
انگار دستانم بر سر یک عهد نانوشته مانده اند ‏
که تنها از عابر این روزها بنویسند
و بس! ‏
از تعبیر معانی بودن ‏
در چشمان سیاه ات!‏
‏ ‏
دنیای سرد من به حرمت آمدنت فروریخت
و تو نمی دانستی ‏
اما ‏
بر ویرانه های دنیای سال ها و ماه های تکرار یک مرده قدم می زدی!‏
قدم می زدی و ‏
یک به یک همه چیز تازه می شد.‏
حالا حتی پرنده های این حوالی هم مست از بوی تازگی ،‏
هر شب خواب عید می بینند.‏
چه رسد به دل ساده ی من که در انعکاس نگاهت ،‏
هر لحظه از نو سرود بودن می خواند.‏

راه طولانی ای را دویده ام! ‏
در جاده که بودم ، ‏
تنها خیال نگاه تو دلیل دویدن های بی پایان بود.‏
و حالا که رسیدم...‏
حالا که رسیدم باز زبانم ، ‏
از گفتن آن چه تمام راه از ترس فراموشی زمزمه اش کردم ؛ ‏
آن چه کلماتش را با تمام وسواس بالا و پایین کردم ؛
ناتوان است! ‏

خیالی نیست ! ‏
                   تا نهایت سوختن می سوزیم.‏
                   تا نهایت دویدن می دویم.‏
                   تا نهایت بودن می مانیم.‏
                   تا بی نهایت عشق عاشقیم! ‏

من قدر این روزها را می دانم‎.‎
قدر لبخندهای کوچک و کوتاه ات را ،
من قدر تمام لحظه های پر شکوه با تو بودن را‎ ‎‏ می دانم‏
روزهایی را که با حضور تو ورق می خورند، با تمام وجود حفظ می کنم‎.‎
واژه واژه ات را قاب می زنم
و نگاهت را آتش می گیرم.‏