آمدی بعد از آن همه دوری . آن شکیبایی ها...

آمدی بی آنکه بدانی وقت رفتنت دل نکنده بودم از چشمانت !

آمدی بی آنکه بدانی آن گاه که رفتی دل رفت. احساس رفت . لبخند رفت.

رفته بودی که تا سحر گاه برگردی . رفته بودی ساده. بی تفاوت!...

چه اهمیتی داشت که اشک ها زیر قدم هایت می شکست. نیلوفری ها پرپر می شد.

آمدی.

چگونه آمدنت را باور کنم؟!

امدی ساده ی بی تفاوت من .

با آن که می دانم هنوز در حافظه ی  خیالم پر از شور عشقم، با آنکه می دانم دیگر ته مانده ی دلم را فقط لبخند تو می تواند شور دهد با آنکه می دانم بی سرانجامی گذشته ی ما بودنمان را هنوز می شود جبران کرد...

اما ...

با این همه ؛

و با آنکه بهانه ای برای نماندنت پیدا نمی کنم

اما نمان.

بودنت همین ته مانده ی دل را هم از من می گیرد.

می هراسم !!

دور بودنت را می شمارم . فاصله تا فاصله تا فاصله ... تا آن جا که چشمان ترم می بیند .

این جا به قدر نبودن یک نگاه ، یک لبخند و یک ســلام تو سرد است .

بال های تو ، به اندازه ی نبودن یک نگاه ، یک لبخند و یک سلام من سبک تر ! ...

آری .. اختلاط گرمای حضورت و سبک بال بودنت ، پروازت، ممکن نبود !

نه ! منتی نیست.

چرا که می دانم از این معرکه ، یک پرواز سبک بال از برای تو و یک اوج گرفتن نگاه در ردٌ یک پرواز ، از برای من ، بهتر است تا زنجیر بال های هردویمان!