مي توان همه چيزرا به درستي ديد،آنچه ذاتي است،به چشم نامرئي است.

آنتون دوسنت اگزوپري

.....«ما همه شبيه به آن بوداي گلي هستيم كه روي خودمان را با لايه اي از ترس وهراس پوشانده ايم اما در درون هر يك از ما يك بوداي طلايي وجود دارد كه خويشتن خويش ماست .وظيفه ي ما همانند راهب اعظم كه تيشه و قلم در دست گرفت كشف مجدد جوهره ي واقعي خودمان است .»

یک سال گذشت .

یک سال با بودای طلایی زندگی کردیم هر چند که هنوز تا کشف آن سال ها وقت نیاز است .

یک سال گذشت از زمانی که تصمیم گرفتیم تیشه و قلم در دست بگیریم و لایه ی ترس و هراس را بشکانیم .

یک سال چشم انتظار درخشش خویشتن خویش ماندیم . گاه در درخشش ذره ای از آن ، لمس ذره ای از قرب و حس خوب پرواز مشعوف شدیم .

و گاه بر گلی بودنش خشت دیگری گذاشتیم .

همانا که این بودای طلایی روح مبارک الهی است که بر گلی خرد دمیده شد تا آن را به اوج خلقت به درک معنای "عشق" برساند .

یک سال گذشت زود تر از آنچه فکر می کردیم کوتاه تر از پلک به هم زدنی .

یک سالگی این دوستی مبارک .

و من در دل اشتیاق و انتظار بهار دارم و در چشم نظاره می کنم دور شدن زمستان را ...

زمستان ... زمستانی که دلتنگ بود مثل همیشه . پیرمرد خسته دل که هر سال و سال ها به شوق دیدن بهار شب ها و روزها در کوچه ی زمان می ایستد و هر بار نا امید می شود .

او هیچ گاه انتظارش به دیدار بهار ختم نشد . همیشه گوشش شنوای وصف بهار بود و او دوست داشت دلش هم بهاری شود .

اما هر بار که می رود در گوشم نجوا می کند : اگر لیلی بهارم را دیدی سلامم را به او برسان و بگو که چقدر منتظرش ماندم و نیامد ...

زمستان هر بار این را می گوید و می رود اما به محض رفتنش بهار از راه می رسد . بهار هر سال جوان تر از سال پیش می آید . اما همیشه جای کسی انگار خالیست مجنونی که بهار تنها وصفش را شنیده .

و من هر سال به او سلام مجنونش را می رسانم و انتظار و اشتیاقش را ... و به او می گویم اگر کوچه ی لحظه گرم است و تو در گرمای آن دوباره تازه تر از قبل می شکفی دلیلش گرمای عشق زمستان است که هنوز در این کوچه جاریست .

زمستان با آن دستهای سرد و با آن دل گرمش . زمستان پیر رنگ پریده که در دل غوغای عشق دارد .

کاش قدری بیش از هر سال تاب بیاورد تا لیلی بهارش را ببیند

اما حیف که مجال لحظه کوچک است برای گنجاندن عاشق و معشوق

و همیشه :

"میان عاشق و معشوق تمام توهمات جهان جاریست ."

(خودم )

حالا  من مانده ام سرگردان به دنبال خودم ! من ِ سرگردان ، دیروز و فردا را زیر و رو می کنم تا روحم را پیدا کنم ...

نمی دانم روح سرگردانم در پی کدام پروانه ، راهش را از تن جدا کرده یا برای بوییدن کدام گل از باغ های خاطره مکث کرده است یا گره ی نگاه به ماه ِ کدامین کوچه چشمان مشتاقش را رها نکرده و حالا تن را تنهای تنها گذاشته است .

اما می دانم دل تن هم برایش تنگ شده . خنده دار است نه ؟!دلم برای خودم تنگ شده برای خودِ خودم .

خودی که تکه ای از روح بیکران و دریایی تو بود و قلب من شاید لیاقت نگهداری اش را نداشت . روحی که می خواست مانند تو دریای باشد  . گاهی مکث کند  ؛گاهی لبخند بزند ؛ گاهی اشک بریزد و خلاصه این که در خارج از بندها رها باشد .

شاید آنقدر روحم را در حصار روزمرگی هایم خفه کردم که حالا مانند آتشفشان در دره های دیروز جاری شده و یا شاید ه هم ، چون پرنده ی گریخته از قفس در آسمان بی انتهای فرداها به پرواز در آمده .

نمی دانم !... نمی دانم کجاست ! چه می کند !

فقط می دانم که هر از گاهی در حصار کوچک روزمرگی ها زبانه هایی از آتشفشان دیروز یا سایه هایی از پرنده ی فردا  من را به یاد روحم می اندازد .

روحی که از تو بود پس سرشتش در بند شدن نبود.

کاش می شد لحظه را بشکنم تا آزادانه تر به دنبال روحم بگردم و در آغوش بکشمش تا با هم –آمیخته ی روح و تن- بار دیگر در مزرعه های امروز قدم بزنیم و در نوازش آفتاب قد بکشیم و به خانه ی روح باز گردیم . (خودم)

نمی شود از دیوار های دنیا بالا رفت . نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید . اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد . کاش این دیوار ها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد . شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد .

با این دیوارها چه می شود کرد ؟ می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند . شاید دریچه ای ، شاید شکافی ، شاید روزنی .

همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم . حتی به قدر یک سر سوزن ، برای رد شدن نور ، برای عبور عطر و نسیم ، برای ... بگذریم .