خدا گفت ليلي ماجراست ، ماجرايي آكنده از من .
ماجرايي كه بايد بسازيش .
شيطان گفت :"تنها يك اتفاق است بنشين تا بيفتد."
آنان كه حرف شيطان ا باور كردند ، نشستند.
و ليلي هيچ گاه اتفاق نيفتاد .
مجنون اما بلند شد ، رفت تا ليلي را بسازد .
خدا گفت:" ليلي درد است. درد زادني نو. تولدي به دست خويشتن."
شيطان گفت :"آسودگي ست. خيالي خوش."
خدا گفت :"ليلي رفتن است. عبور است و رد شدن."
شيطان گفت :"ماندن است. فرو رفتن در خود."
خدا گفت :"ليلي جست جوست. ليلي ترسيدن است و بخشيدن"
شيطان گفت :"خواستن است. گرفتن و تملك."
خدا گفت:"ليلي سخت است. دير است و دور از دست."
شيطان گفت:"ساده است. همين جايي و دم دست."
و دنيا پر شد از ليلي هاي ساده اينجايي .
ليلي هايي نزديك لحظه اي .
خدا گفت :" ليلي زندگي است . زيستن از نوعي ديگر"
ليلي جاودانگي شد و شيطان ديگر نبود.
مجنون ، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد.

از كتاب "ليلي نام تمام دختران زمين است." نوشته ي عرفان نظرآهاري

سرانجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها کلبه ای بسازد تا خود را از عوامل زیان بار محافظت کند و دارایی های اندکش را در آن نگه دارد.

اما روزی که برای جستجوی غذا بیرون رفته بود . به هنگام برگشتن دید که کلبه اش در حال سوختن است و دودی از آن به آسمان می رود . متاسفانه بدترین اتفاق ممکن افتاده و همه چیز از دست رفته بود .

از شدت خشم و اندوه درجا خشک اش زد : ‌«خدایا چطور راضی شدی با من چنین کاری بکنی ؟»

صبح روز بعد با صدای بوق کشتی ای که به ساحل نزدیک می شد از خواب پرید . کشتی ای آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته از نجات دهندگانش پرسید : «شماها از کجا فهمیدید من در اینجا هستم؟»

آن ها جواب دادند : «ما متوجه علائمی که با دود می دادی شدیم.»

وقتی که اوضاع خراب می شود نا امید شدن آسان است .

ولی ما نباید دل مان را ببازیم چون حتی در میان درد و رنج دست خدا در کار زندگی مان است .

پس به یاد داشته باش دفعه ی دیگر اگر کلبه ات سوخت و خاکستر شد ممکن است دودهای برخاسته از آن علائمی باشند که عظمت و بزرگی خدا را به کمک می خواند. (مترجم : پریسا بهرامی)

اشك هايي كه از درياي وجودت جدا افتاده بودند .

اشك هايي كه بوي غربت مي داد بوي تنهايي ...

انگار فراموش كرده بودم كه توعاشقانه ترين نگاه هايت را نثار من كرده اي . من در اوج با تو بودن تنها بودم زيرا فراموش كرده بودم در تنهاترين تنهايي هايم هم در آغوش توام.

ولي تو هنوز هم عاشقانه نگاهم مي كني ، دوستم داري و قلم در دستم گذاشته اي و ديكته مي كني تا بنويسم و اشك بريزم و شعله هاي اشكم يخ سرد غربت را ذوب كند.

.. و من هنوز هم چه كودكانه فكر مي كنم: كه اين منم كه مي نويسم .!!

آري! اين هميشه ترفند شيرين تو بوده است .. گاهي از اين بچه گانه ها خنده ام مي گيرد .

از اين كه تو در زرورق پوچي ها ما را به مرز عميق ترين عاشقانه هاي نابت مي كشاني ... به گونه اي كه شايد هيچ گاه فكر نمي كرديم زير پوچ ترين پوچي ها هم لبخند تو پنهان شده باشد ..

اما پوچ ترين پوچي ها هم عاشق شدند و خواستند تا وسيله اي باشند كه ما را به مرز با تو بودن برسانند و ما شايد دوباره فراموش كرديم كه اگر تو بخواهي پوچ ترين پوچي ها هم دچار مي شوند ...

.... و دچار يعني عاشق و فكر كن كه چه زيباست اگر كه ماهي كوچك در اوج تنهايي خود را در آغوش يكتا

 معشوقش دريا حس كند ...(خودم)

سياه كوچكم بخوان :

كلاغ لكه اي بود بر دامن آسمان . وصله اي ناجور بر لباس هستي صداي ناهموار و نا موزونش خراشي بود بر صورت احساس با صدايش نه گلي مي شكفت و نه لبخندي بر لبي مي نشست .

صدايش اعتراضي بود كه در گوش زمين مي پيچيد . كلاغ خودش را دوست نداشت . بودنش را هم . كلاغ از كائنات گله داشت.

كلاغ فكر مي كرد در دايره قسمت نازيبايي تنها قسمت اوست. كلاغ غمگين بود و با خودش گفت :" كاش خداوند اين لكه ي زشتي را از هستي مي زدود." پس بالهايش را بست و ديگر آواز نخواند .

خدا گفت :" عزيز من ! صدايت ترنمي است كه هر گوشي شنواي آن نيست اما فرشته ها با صداي تو به وجد مي آيند سياه كوچكم بخوان فرشته ها منتظرند ."

ولي كلاغ هيچ نگفت.

خدا گفت :" تو سياهي سياه چونان مركبكه زيبايي را از آن مي نويسند و زيبايي ات را بنويس . اگر تو نباشي آبي من چيزي كم خواهد داشت. خودت را از آسمانم دريغ نكن."

و كلاغ باز خاموش بود .

خدا گفت :"بخوان براي من بخواناين منم كه دوستت دارم . سياهي ات را و خواندنت را ."

و كلاغ خواند اين بار عاشقانه ترين آوازش را .

خدا گوش داد و لذت برد و جهان زيبا شد .

 از كتاب " بال هايت را كجا جا گذاشته اي ؟" نوشته ي خانوم " عرفان نظر آهاري "